دعوا یا توافق؟

هرکس هدف دیگری دارد. هدف تو این الگوست. بقیه این هدف‌ها را دارند. بزن بریم.

سه تبلت روی یک میز زرد یک شبکهٔ ۷×۷ را شریک‌اند. هر خانه‌ای که تو روشن یا خاموش کنی امتیاز بقیه را هم عوض می‌کند. سه دعوا: زاینده‌رود میان شهر، کشاورزان و فولاد؛ یارانهٔ سوخت میان خانوارها، حمل‌ونقل و خزانه؛ دریاچهٔ ارومیه میان شهر، باغداران و خودِ دریاچه. هرچه آدم‌های بیشتری بازی کنند، مجسمهٔ پشت میز روشن‌تر می‌شود.

در خانه، سر کار، در هیئت‌مدیرهٔ ساختمان، در باشگاه فوتبال یا مهدکودک؛ همه‌جا نظرهای مختلف به هم برخورد می‌کنند. با هم دموکراتیک رفتار می‌کنیم؟ تصمیم‌ها را با هم می‌گیریم؟ و چه کسی قانون‌ها را تعیین می‌کند؟ هنوز جای پیشرفت هست، نه؟

هرکس جور دیگری فکر می‌کند. پس رسیدن به راه‌حل مشترک آسان نیست. چرا گاهی کوتاه نیایی، خودت را جای دیگران نگذاری و بگذاری استدلال بهتر قانعت کند؟ توافق همیشه «سازش» نیست؛ اغلب خیلی می‌ارزد.

در فارسی «سازش» بوی باختن می‌دهد. این تجربه واژهٔ دیگری را ترجیح می‌دهد: توافق، مصالحه. تصمیمی که همه دلیل‌هایش را بدانند، حتی اگر برای همه بهترین نباشد، بهتر پشتیبانی می‌شود.