لبخند بزن، رأی بده

فناوری می‌تواند زندگی روزمره را آسان‌تر کند: با اپ، قفل چهره و پیشنهاد خرید شخصی. اما وقتی بهای راحتی را با آزادی خودت می‌پردازی چه می‌شود؟ کدام تصمیم‌ها را باید به الگوریتم سپرد؟ و اصلاً می‌شود به آن‌ها اعتماد کرد؟ استارتاپ خیالیِ «لبخند بزن، رأی بده» این فکرها را تا ته می‌برد: با اتاقک رأیی که چهره‌ات را اسکن می‌کند تا گرایش سیاسی‌ات را بگوید، و بعد به‌سادگی به‌جای تو به گزینه‌ای رأی می‌دهد که بیشتر شبیهش هستی. در کشوری که از ۱۴۰۲ از به‌کارگیری دوربین‌های تشخیص چهره در خیابان‌ها خبر داده شده، این طنز چندان دور نیست.

به چشم انسان، هر آدمی قیافهٔ یکتایی دارد. پژوهش‌های پیشرو در حوزهٔ روان‌سنجیِ هوش‌مصنوعی‌محور وجود الگوهای تکرارشونده‌ای را نشان داده که با ویژگی‌های شخصیتی مرتبط‌اند و زیر آستانهٔ ادراک انسان قرار دارند.

«لبخند بزن، رأی بده»® قیافهٔ چهره را به ده‌ها هزار جزء دیجیتالِ ریز («ویژگی») تجزیه می‌کند. از این اجزا فضاها و ابرهای داده پدید می‌آید که الگو می‌سازند، و ما این الگوها را با الگوها و ساختارهای دادهٔ مرجعِ معتبر مقایسه می‌کنیم. این فناوری بر اسکن چهره، داده‌کاوی، یادگیری عمیق و روان‌سنجی استوار است.

ما نمونه‌های چهره با ویژگی‌های گوناگون را گروه‌بندی می‌کنیم؛ مثلاً همهٔ کسانی که الگوی خاصی یا رفتار سیاسی خاصی نشان می‌دهند. این‌طور معلوم می‌شود کدام الگوی چهره برای کدام گروه معمول است. سپس مقایسه‌های شباهتِ چندبعدی انجام می‌شود و پیش‌بینی می‌کنیم فرد تازه و ناشناخته بیشتر شبیه کدام گروه است.

ما سازمانی غیرجناحی هستیم. شبکهٔ مشتریان ما دولت‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد، شرکت‌های بزرگ و کوچک، و مشتریان سیاسی از سراسر طیف فکری را در بر می‌گیرد.

ما عمیقاً به سیاست مشارکتی باور داریم و فناوری‌مان را توانمندسازیِ امروزیِ رأی‌دهنده می‌دانیم تا دموکراسی‌های فناورانه برای قرن بیست‌ویکم و خودِ آینده آماده شوند.

کاربرد «لبخند بزن، رأی بده»® گسترده است. مهم‌تر از همه، حدس‌زدن‌های خسته‌کننده را از فرایند انتخابات حذف می‌کند و حکمرانیِ مؤثر و کارآمد را ممکن می‌سازد.

فرایند انتخاباتیِ بسیار کارآمد · پیش‌بینیِ بی‌خطای نظرسنجی · کارزارِ فوق‌العاده مؤثر و کارآمد · حکمرانیِ پیش‌بین

نرم‌افزار ما به‌سادگی به سامانه‌های نظارتی و پایگاه‌های دادهٔ شهروندیِ موجود شما وصل می‌شود تا پروژهٔ انتخاباتی بعدی‌تان بیشترین بازده را داشته باشد.

۲۰۱۷: مقاله‌ای از استنفورد ادعا می‌کند یک شبکهٔ عصبی گرایش جنسی را از عکس بهتر از آدم‌ها تشخیص می‌دهد. همان شهریور، اپل «فیس آی‌دی» را عرضه می‌کند و علی‌بابا «لبخند بزن، بپرداز» را. الکساندر پیترهنزل این سه واقعیت را برمی‌دارد و می‌پرسد اگر یک قدم جلوتر بروی، معرفیِ استارتاپی‌اش چه صدایی می‌دهد. این اثر در پارلمان اروپا، مرکز پژوهشی کمیسیون اروپا و چند موزهٔ رسانه‌ای نمایش داده شده است. این تجربه بازسازی آن ایده در بستر ایران است.